Een communie is geen fotoshoot, het is een dag. En de leukste foto's zijn meestal niet die waarop iedereen recht in de lens kijkt. Daarom werk ik liefst buiten, in de natuur, met genoeg ruimte om te lopen, te kletsen en al eens een mop te vertellen. Want een kind dat écht lacht, dat zie je. Een kind dat móét lachen ook, en die foto's gooi ik weg. Hoe ik het aanpak: Bij voorkeur in de natuur of op een plek die voor jullie iets betekent. Veel ruimte voor spontaniteit, weinig "kijk eens lief naar de camera". Een ontspannen tempo, want gehaaste kinderen kijken nu eenmaal gehaast. Je krijgt een mix: een paar nette portretten voor de oma's, en een hele reeks beelden waarin je kind gewoon zichzelf is. Die laatste zijn meestal de favorieten — ook van de oma's.